ریسک تجاری چیست؟ و چه نقشی در استانداردهای ایزو دارد؟
در هر استاندارد ایزو، موضوع اصلی که فرآیند اجرای سیستم مدیریت را هدایت می کند، ریسک است. رهبران باید ریسک هایی که کسب و کارشان با آن مواجه هست را ارزیابی نمایند، منابع خود را تعیین کرده و روش های کنترل ریسک را بهبود بخشند.
به طور کلی به ریسک کسب و کار به ویژه در ارتباط با گواهینامه ISO بیشتر به عنوان یک مسأله ناشناخته نگاه می شود تا یک تهدید. اینکه چگونه شرکت ها تصمیم به رسیدگی به ریسک می کنند به عنوان استراتژی مدیریت ریسک شرکت در نظر گرفته می شود و نیاز به ردیابی دقیق روش ها برای اطمینان از نتایج مثبت دارد. با تصدیق ریسک و مواجه شدن با آن، شرکت ها می توانند احتمال موفقیت خود را افزایش دهند.
رویکرد منحصر به فرد مواجه شدن با ریسک، از کسب و کاری به کسب و کاری دیگر متفاوت است و عمدتا از اشتیاق شرکت برای رشد و تحمل ریسک ناشی می شود. از تاکتیک های محافظه کارانه تا گام های جسورانه به ناشناخته ها، تمام استراتژی های مدیریت ریسک، همانند افراد مختلفی که در شرکت کار می کنند، منحصر به فرد هستند.
هنگامی که یک شرکت به بررسی مفاد کسب و کار خود در ارتباط با صدور گواهینامه خاص ایزو می پردازد، ابتدا ریسک هایی که با آن روبرو می شود را ارزیابی می کند، مخصوصا آن دسته از ریسک ها که در ارتباط با نیازها و الزامات طرفین علاقه مند به کار است. آنها باید مسائل داخلی و خارجی را بررسی کنند و در زمینه هایی که بیشترین نگرانی و فرصت را دارند، تمرکز کنند. ایده اصلی در مواجهه با ریسک این نیست که با همه آن ها در یک زمان درگیر شویم، بلکه باید چارچوب و مسیری را فراهم کنیم که به اولویت بندی استراتژیک ریسک ها برای بهترین نتیجه ممکن کمک می کند.
شرکت ها برای ایجاد تصویر واضحی از موقعیت ریسک، باید به ارزیابی موضوعاتی که با آن مواجه هستند مثل چگونگی تجارت، اهمیت اهداف، پیامدهای مربوط به پاسخ دادن به مسائل یا نادیده گرفتن آنها بپردازند. سپس آنها با تیم خود همکاری می کنند تا تصمیم بگیرند که هر ریسک را چگونه درمان کنند. مشارکت فعال نیروی کار، برای ایجاد راه حل های موثر ریسک بسیارمهم است. کارکنان به عنوان نیروی محرکه پشت همه فعالیت ها در یک شرکت، با توجه به مشخصات وظایف خود، بهترین درک تاثیر ریسک های شناخته از محیط را دارند. از طریق این درک، آنها قادر به ارائه راه حل های واقعا موثر خواهند بود. علاوه بر این، با درگیر شدن کارکنان در این فرایند، احساس مالکیت آنان افزایش یافته و موجب می شود تا در روند پیشرفت شرکت سرمایه گذاری کنند.
تصمیم گیری برای رسیدگی به هر ریسک، توجه دقیقی می طلبد . با همکاری متقابل، شرکت ها برای توسعه برنامه بهبود استراتژیک تلاش می کنند و اهداف خود را برای مدیریت ریسک های مهم مشخص کنند.
رویکردهای مدیریت ریسک
آنها ممکن است رویکردهای گوناگونی را برای مدیریت هر ریسک انتخاب کنند و شیوه برخورد آنها با ریسک بر نتیجه طرح تاثیر گذار است.
- شرکت ها می توانند با قرار دادن ضمانت در محل از ریسک ها اجتناب کنند.آنها همچنین می توانند به منظور دوری از ریسک به از بین بردن منبع ریسک بپردازند.
- شرکت ها با متمرکز کردن تلاش های خود بر تضمین یک نتیجه مثبت از اقداماتشان، می توانند تصمیم بگیرند که ریسک را بپذیرند و آن را انجام دهند.
- به اشتراک گذاری ریسک یکی دیگر از گزینه ها است و برخی از شرکت ها از ذینفعان خارجی به منظور مدیریت استراتژیک اثرات ریسک استفاده می کنند.
- شرکت ها در مورد موضوعات کم اولویت، ممکن است به راحتی ریسک ها را حفظ و مراقبت کنند تا بتوانند پیشرفت طبیعی را که ناشی از رکود است، به ثبت برسانند.
هدف از طرح بهبود ریسک، محدود و کوچک کردن مناطق مهم نگرانی در مورد ریسک هاست که بیشترین تلاش و انرژی را می طلبد، همچنین می توان از برنامه های پرکار برای رسیدگی به این مناطق استفاده کرد.
شرکت ها تصمیم می گیرند به منظور دنبال کردن رشد و فرصت های جدید، خود را در معرض ریسک قرار دهند. اتخاذ تصمیم درباره محصولات جدید، راه اندازی تکنولوژی یا شیوه جدید، باز کردن در بازارهای جدید و دستیابی به مشتریهای جدید، همگی ریسک های حساب شده ای هستند که شرکت ها می توانند برای بهبود آن تلاش کنند که البته موفقیت این ریسک ها بستگی به نحوه مدیریت شرکت ها دارد.
